czwartek, 28 sierpnia 2014
kupka książek
Zgadnijcie, od której książki wydawnictwa ZNAK rozpocznę wrześniowe grzebanie się w słowach? Kto zgadnie ten ma ode mnie cebulę z mojego ogródka za free.
poniedziałek, 25 sierpnia 2014
Skarbiec Suski nr 10
Ukazał się 10 numer Skarbca Suskiego, pisma poświęconego historii Susza i okolic. Wydawany przez Stowarzyszenie Miłośników Ziemi Suskiej promowany np. podczas akcji plenerowych takich jak "Susz - podróż w czasie", kiedy to mieszkańcy Susza mieli okazję porównać stan dzisiejszy zabudowań ze stanem sprzed wojny.
Takie akcje przyciągają wielu mieszkańców w różnym wieku. To znamienne, że jeszcze 20 lat temu niewielu ludzi interesowało się historią swojego miasta a pojęcie małej ojczyzny jeszcze nie funkcjonowało w oficjalnym obiegu małych gmin. Owszem, czytało się o prowincji, jej znaczeniu, czytało się o małej ojczyźnie. Przypominam sobie, że w jednym z pierwszych numerów olsztyńskiego Portretu autorzy pisma wiele miejsca poświęcili prowincji.
Dziś, kiedy to mamy już dość teraźniejszości, a przynajmniej już dawno się z nią oswoiliśmy i niewiele ma ona nam do zaoferowania, już nie fascynuje, a nawet staje się kulą u nogi. Teraz, kiedy już nie chce nam się myśleć o przyszłości, ponieważ wielu ją przejrzało i niejeden się przekonał, że przyszłość mami i wiele obiecuje,ale szorstka jest w obejściu, teraz właśnie, w tych okolicznościach atrakcyjna staje się przeszłość. Szczególnie ta przeszłość zupełnie z nami niezwiązana. Przecież miasto Susz przed wojną nie istniało. To była inna rzeczywistość, inni ludzie, inne państwo. Nie znajdziemy w tej historii nic kłopotliwego. Naprawdę, tylko grzebać, kopać i doznawać tego dreszczu emocji wywołanego odkryciem czegokolwiek, co należało do nieznanego nam świata. Przeszłości jeszcze nie oswoiliśmy, i trudno nam będzie to zrobić, w końcu nikt z naszych przodków nam w tym nie pomoże. Tak czy inaczej, to bardzo wygodny dla nas czas. Nic złego, co wydarzyło się tu przed wojną, nie ma z nami cienia związku.
Dlatego, mimo, że byłem tam pierwszy raz, czułem się trochę odkrywcą, kiedy to odnalazłem dom ojca mojej żony, daleko stąd. Drzewa, kapliczka jakaś, droga ...świadomość, że mogliśmy urodzić się właśnie w np. sierpeckich stronach. To tam jest również nasz dom, nasza prawdziwa przeszłość, nasz gen. Tu zawsze będziemy miotać się, próbować stworzyć tradycję, czyli coś niemożliwego w naszym pokoleniu, w ciągu najbliższych ...
Tak czy inaczej, wiele pracy i energii mieści się w nowym numerze Skarbca Suskiego. W nowym numerze dużo miejsca poświęcono również historii powojennej naszej gminy - to w końcu już jakieś trzy pokolenia ...Okazuje się, że mają one wiele do pokazania, wspominania.
Nr 10 - 2014 r.
Spis treści:
1. Archeologia: Wstępne wyniki badań archeologicznych grodziska w Suszu w 2013 roku – Rafał Solecki
2. Pruski Horyzont: Prusy w świetle podziałów administracyjnych, cz. 2.
Od XIII wieku do 1939 r. – Dariusz Przechadzki
3. Historia: Hrabia Ottfried von Finckenstein
– poeta i pisarz ziemi suskiej, cz. 3. – Kazimierz Skrodzki
4. Historia: Z Ostródy do Kamieńca. W jaki sposób Napoleon organizował przeniesienie kwatery głównej – Jan Dąbrowski, Łukasz Szczepański
5. Historia: Polityka dynastyczna Napoleona w okresie kampanii wschodniopruskiej na przykładzie wybranych listów z napoleońskich kwater głównych – Jan Dąbrowski, Łukasz Szczepański
6. Historia: Historia kołem się toczy – Rafał Kocięda
7. Suska Scena Muzyczna: Towarzystwo Cnót Wszelakich – Janusz Cygański
8. Wspomnienia: Susz – Życie przemija, a wspomnienia pozostały – Ryszard Głowacki
9. Suskie Sprawy: Żółte karty historii – Miłosz Klepczyński
10. Wydarzenia: Przesiedleńcy z akcji Wisła – Lucyna Górnik
11. Klub Odkrywcy: Chorągiew wiatrowa – cenne znalezisko
odkryte w Sanktuarium św. Antoniego w Suszu – Krzysztof Kępiński
12. Kolekcje: Dawne naparstki w zbiorach Izby Historii Regionu w Suszu
– Piotr Pilewski
13. Środowisko: Seks w wielkim lesie – Stanisław Blonkowski
14. Ludzie wokół nas: Ludzie, ich pasje i twórczość. Drugie Ja
– Krzysztof Kępiński
15. Fotokronika: Magia zdjęć – Mariusz Winnicki
16. Komunikaty TMZS
Spis treści:
1. Archeologia: Wstępne wyniki badań archeologicznych grodziska w Suszu w 2013 roku – Rafał Solecki
2. Pruski Horyzont: Prusy w świetle podziałów administracyjnych, cz. 2.
Od XIII wieku do 1939 r. – Dariusz Przechadzki
3. Historia: Hrabia Ottfried von Finckenstein
– poeta i pisarz ziemi suskiej, cz. 3. – Kazimierz Skrodzki
4. Historia: Z Ostródy do Kamieńca. W jaki sposób Napoleon organizował przeniesienie kwatery głównej – Jan Dąbrowski, Łukasz Szczepański
5. Historia: Polityka dynastyczna Napoleona w okresie kampanii wschodniopruskiej na przykładzie wybranych listów z napoleońskich kwater głównych – Jan Dąbrowski, Łukasz Szczepański
6. Historia: Historia kołem się toczy – Rafał Kocięda
7. Suska Scena Muzyczna: Towarzystwo Cnót Wszelakich – Janusz Cygański
8. Wspomnienia: Susz – Życie przemija, a wspomnienia pozostały – Ryszard Głowacki
9. Suskie Sprawy: Żółte karty historii – Miłosz Klepczyński
10. Wydarzenia: Przesiedleńcy z akcji Wisła – Lucyna Górnik
11. Klub Odkrywcy: Chorągiew wiatrowa – cenne znalezisko
odkryte w Sanktuarium św. Antoniego w Suszu – Krzysztof Kępiński
12. Kolekcje: Dawne naparstki w zbiorach Izby Historii Regionu w Suszu
– Piotr Pilewski
13. Środowisko: Seks w wielkim lesie – Stanisław Blonkowski
14. Ludzie wokół nas: Ludzie, ich pasje i twórczość. Drugie Ja
– Krzysztof Kępiński
15. Fotokronika: Magia zdjęć – Mariusz Winnicki
16. Komunikaty TMZS
piątek, 22 sierpnia 2014
Nowa powieść Mariusza Sieniewicza
Wydawnictwo Znak poinformowało, że już 27 sierpnia w księgarniach ukaże się nowa powieść olsztyńskiego pisarza Mariusza Sieniewicza. Książka zatytułowana "Walizki hipochondryka" rekomendowana jest jako powieść dla prawdziwych twardzieli. Tacy jesteśmy, szczególnie pod wpływem środków przeciwbólowych, których potrzebujemy coraz więcej.
Polecam blog autora działającego od niedawna http://mariuszsieniewicz.blogspot.com/
Więcej na temat nowej książki pod linkiem
sobota, 9 sierpnia 2014
CHIMERA ma się dobrze
Z inicjatywy Rafała Bryndala powstało niedawno pismo CHIMERA. Nazwa znana z czasów Młodej Polski, kiedy to redaktorem naczelnym był Zenon Przesmycki - osobowość tego okresu. Dziś - w czasach rozlewającej się na cały glob cyfryzacji pism papierowych naczelny obecnej Chimery wraz ze swoim zespołem, m.in. Agnieszką Wolny-Hamkało, deklaruje, że widzi potrzebę istnienia magazynu literackiego w formie papierowej. Zgadzam się, lubię papier, widząc jednocześnie duży potencjał w formie cyfrowej. W Chimerze spotkamy się jednak z klasycznymi opowiadaniami, wywiadami, recenzjami... Sponsorzy tacy jak Orlen pomagają publikować magazyn na dobrym papierze. Sami redaktorzy i ich współpracownicy oferują treści nie tylko dla miłośników literatury. Trzeba jednak się przygotować, że Chimera to magazyn literacki.
W numerze 7-8 roku 2014 przeczytamy wywiad z Darkiem Foksem tłumaczącym, dlaczego woli być Darkiem, nie zaś klasycznie Dariuszem. Zmieścił się również wywiad z Katarzyną Tubylewicz, pisarką i instruktorką jogi, tak bardzo niebezpiecznego zajęcia, pochodzącego wprost z jąder diabła, o czym ostatnio mówiły szeroko pewne koła ...
Przeczytamy też opowiadanie Daniela Odiji, Tomasza Pindela (jak dobrze), spotkamy się z pisaniem Marty Syrwid (pysznie).
Tematem przewodnim numeru jest CIAŁO, czyli obiecująco ...
Nie, spisu treści nie podam, ciepło jest, słońce, skwar. Idę poczytać CHIMERĘ na balkonie. Drugie piętro, to nie szóste piętro, ale widok na ciało rozpościera się teatralny.
sobota, 2 sierpnia 2014
Łukasz Orbitowski "Horror show"
Wznowienie tytułu z roku 2006 pobudza do myślenia. Stawiam na to, że „Szczęśliwa
ziemia” potrzebowała kamienia, jak każda dobra proca. Zadałem sobie pytanie czy
ten kamień to dobry pocisk?
Nie znam Krakowa. Dlatego, nie poznałem się na jego
legendzie, klimacie i cepelii. Bywam w nim średnio raz na 10 lat przez chwilę.
Nie wczułem się w jego dekoracje, dlatego nie umiem docenić ich obracania w
proch.
Czytelnicy „Horror show”, pewnie przede wszystkim krakowscy,
cenią książkę za obraz giełdy na Balickiej. Cóż, nie znam. Znam tylko rynek w
Suszu, gdzie sprzedawano raczej żywy inwentarz, jajka, wędki i wszelkie mydło i
powidło, z naciskiem na żywy inwentarz. I chociaż nijak się ma ów rynek suski
do giełdy na Balickiej, gdzie bohater Giełdziarz handlował pirackimi płytami CD,
grami komputerowymi i wszelkim badziewiem, na którym dało się zarobić, co nijak
ma się do warchlaków i królików, to jednak wciąga mnie formuła handlu pod
chmurką, gdzie ludzie przekrzykują się podczas targowania. Grają w trzy karty,
robią lewe interesy. I ponad wszystko mają na spoconych latem twarzach pot
człowieka kupującego taniej i sprzedającego drożej. Podstawowe pytanie: ile
mogę na tym, ugrać, staje się fundamentem życia, powiedzmy. Ale życia pod gołym
niebem, bez ochrony parkingu nad głową i perfum. Bez opieki franczyzodawcy, bez
kawiarni po lewej i pizzerii na parterze.
Świat Orbitowskiego w „Horror show” jest tak realny, że aż
zaczynam w niego wątpić. Ta gra polega na tym, że, jak sam autor deklaruje,
napisana na pełnym wkurwie, proza silnego chłopa, musi wydać się zagadką.
Przecież nie ma tu 400 stron, brak stronicowych opisów maszkar wyłaniających
się ze ścian, plujących krwią demonów, wyrywających głowy i plączących się w
ludzkich żyłach golemów. Tak, to typowa gra, typowy show, tyle że nie ma w nim
świateł i dymów.
Orbitowski wymyślił człowieka plującego robakami, bohatera
pracującego na giełdzie, któremu wpadają do rąk rekwizyty: układanka i
świecznik. Właśnie te fanty są kołem zamachowym akcji. Układanka zmienia układ
sił w rzeczywistości. Tylko czym jest u Orbitowskiego rzeczywistość, skoro sam
Giełdziarz jest człowiekiem bez imienia, to po prostu Giełdziarz nie znający
swojego imienia. Objawia mu się ono dopiero w finale powieści i może być
traktowane symbolicznie, ale czy ten symbol jest wyraźny? Potrzebny? Show.
Książka pisana językiem miejscami soczystym swoim przekleństwem,
nie mającym skrupułów. Zmierza on jednak ku szybkiej i oszczędnej w słowach
relacji z wydarzeń. To też sprawia wrażenie gry.
„Horror show” to również inni bohaterowie. Wyraźni,
wymykający się regulaminowemu życiu na etacie. To Szpad, jego żona pijąca, nie
bardzo na matkę się nadająca, to dziewczyna Giełdiarza, która okazuje się
gościnna dla innych, dobrze na rurze tańcząca. Taki ciemny klimat, taki
kryminalny, podejrzany, niebezpieczny. To ludzie innej bajki, bohaterowie, nie
dający się łatwo poznać.
Czytałem „Horror show” na rybach, na plaży w Kątach
rybackich, w domu, na balkonie. Bywało, że uśmiechałem się, jakbym nie horror
czytał a show. Bystrzacha jest ten Orbitowski, a „Horror show” to lekki kamień
dla dobrej procy - poleci daleko a krzywdy nie zrobi.
Łukasz Orbitowski, „Horror show” Korporacja ha! art.,
wydanie II, Kraków 2014
sobota, 26 lipca 2014
wtorek, 22 lipca 2014
Show na rybach
"Horror show" towarzyszy połowom. Horror robi show, bo rzeczywiście nie czytałem jeszcze tak zabawnej, może nieco osobistej książki z żyłką do straszenia. Oczywiście robaki wyszły z książki, kto nie wie, o co biega, znaczy się, nie czytał. Farma wodna w Kołodziejach pod Prabutami gościnna jak zwykle.
| Obowiązkowe robaki wychodzące z książki |
Subskrybuj:
Posty (Atom)




