Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Zliki Pit. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Zliki Pit. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 31 maja 2012

Zliki Pit nie może pisać część 4, czyli wieczór Damiana Kuśki.

Słońce paliło w łeb, jak podczas kolonii w Mielcu. To wspomnienie roku 1985 owiało Zlikiego lekkim wiatrem, chłodzącym niezbyt skutecznie. Szedł rozmazany po gwarnej ulicy miasta, przenikał przez ludzi, trąbiące na siebie auta. Potykał się czasem o wspomnienia rodzinnego miasta nad jeziorem, w którym w szczęściu i rodzinnej atmosferze kisło kilku jego dobrych kolegów. Chciał być teraz z nimi. Odwiedzić ich świeże ogródki, pogadać z nudnymi kiełbasami na grillu, popatrzeć na ich spracowane żony, które nabrały krowich oczu, mimo że jeszcze 15 lat temu rozumiały podczas matury różnicę między Kasprowiczem a Asnykiem, rozejrzeć się co to świat zrobił z nimi wszystkimi, dlaczego chowają się w esemesach i mejlach, boją się wyjść ze swoich garaży i piwnic.
Na osiedlu przy bloku nr 6, w którym mieszka dwóch skurwysynów, którzy złupili mu niedawno dwie dychy i dali kopa w dupę, zauważył taką oto sytuację: mały facecik, z aktówką w ręku, która przy jego wzroście sprawiała wrażenie taczki potknął się o równość w nierównym chodniku. Zauważył to pies, który rozochocony postanowił dodać coś od siebie i rzucił się facecikowi do nogi. Ugryzł go raz, drugi raz, trzeci raz, aż w końcu wyleciał ten gnój, który skroił Zilkiego z dwóch dych i zawołał psa: „Terminator do mnie”. Myśląc o tym, co się zdarzyło od razu upomniałem Zlikiego, żeby się nie wtrącał. Wiedziałem, że po głowie chodzi mu ten kop w dupę od tego właśnie chuja[1]. Tłumaczyłem mu, że będzie inna sposobność. Niestety imię Terminator jeszcze bardziej negatywnie nastawiło Zlikiego do bujanego mieszczanina. Pies pobiegł do gnojka i schował się do klatki. Gnojek zamknął drzwi, by nie było już kłopotu z terminatorem i podbiegł do wstającego facecika, po czym przybił gwóźdź przydzielając mu kopniaka, który posłał go ponownie na chodnik. Teraz Zliki Pit. Idzie do gościa jak po kilo cukru w 86. Krok pewny, oko tygrysa. Gnój cieszy się na konfrontacje i nawet udaje bruslego. Bruce Lee dławi się w tym momencie kaczką po kantońsku za jeny św. Piotra. Zaczyna ruszać ramionami, powoli wywijać rękoma, czy tam ręcami kurwa[2], Zliki wykonuje proste kopnięcie na brzuch, które przełamuje osiedlowca. Do tego prawy cep i jest kotlet. Wyprostowuje mu twarz i znów prawy, tym razem prosty, w nos dla sosu. Gnój zaczyna lewitować. Zlikiemu nie o to chodziło, chciał jeszcze potańczyć i zaprawić gościa na dłużej. Pcha go na ścianę bloku i lewy na żebro. Coś pękło. Coś w ogóle pękło, bo Zliki odstąpił nagle i zmartwił się. To przecież zwykła zemsta!
Facecik poniżony, nie patrzył nawet na kwiaty. Wiedział, że całe osiedle będzie pisać o tym pieśni. Zliki zapragnął być u siebie w miasteczku, znów przy lesie wpadać na pomysły wierszy albo opowiadań, których nikt nie czyta, ale jest ciepło i spokojnie. „Proszę pana, dziękuje panu, skamle i dziękuję facecik. Nie wiem jak panu dziękować, ale nie wiem też czy dobrze pan zrobił. Należy pan do odważnych.  Proszę” – tu wręczył Zlikiemu kartkę, kartonik, co to może być. Zliki czyta pod nosem, do siebie: Zaproszenie na wieczór autorski Damiana Kuśki. Damian Kuśka, ur. W 1978 roku, nauczyciel, poeta, instruktor tańca. Opublikował trzy tomiki poezji: „Wstańcie kwiaty”, „Chwile kamienie, chwile motyle”, „Nie po drodze mi z marzeniami”. Opisuje świat takim jakim go widzi. Spotkanie finansowane przez Urząd Miasta.
Zliki po pierwsze bardzo się wkurwił, bo wiadomo najczęściej już po tytule z czym ma się do czynienia. Potem Wku.. się jeszcze bardziej, bo wyszło na to, że fajansiarzowi pomógł. Na koniec wkur… się zupełnie, bo zauważył krew na swojej koszulce. Ludzie przechodzili, uśmiechali się, stanowili bardzo łagodne tło tych wydarzeń, aż z pewną przesadą można powiedzieć, że na coś się przydali.
Nawet ja się rozemocjonowałem do tego stopnia, że nie poskąpiłem brzydkich słów dla dodania autentyczności temu obrazkowi. Mówię wam, jak ja lubię sobie coś czasem napisać….!

Wieczór autorski chodził Zlikiemu po głowie całą noc. Niby spał, niby nawet chrapał, ale i tak nikt tego nie słyszał. Wydawało mu się nawet, że ma pomysł na wiersz, ale teraz, kiedy wstał opuchnięty już nic nie pamięta. Śmierdział papierosami i piwem, które zesrało mu się w żołądku. Na biurku zaproszenie na spotkanie autorskie z Damianem Kuśką. Zliki odpalił google. Jest i nasz poeta. Ma swoją stronę internetową, na której zamieścił niezliczoną ilość zdjęć z wieczorów autorskich z kilkoma znajomymi stanowiącymi całą widownię. Rzucały się w oczy półki z książkami za jego postacią, co podpowiada, że spotkania odbywały się w starannie zaaranżowanym wnętrzu lub w bibliotece. Czapki z głów panowie i panie. Kuśka w kaszkiecie, czasem z parasolem wyglądał dostojnie mimo swojej łysiny i świńskich oczu.
Widząc minę Zlikiego żałuję, że do tej pory nie dałem mu możliwości wystąpienia w takim spotkaniu. To jego marzenie, które powinno się spełnić, by mógł zasnąć snem sprawiedliwego. To konieczne, by nie pogrążył się w alkoholizmie ze wstydem skrywanym przed rodziną i znajomymi, by nie zaczął słuchać Radia Maryja i szukać winnych swojej nieudanej kariery literackiej. Nie jestem jednak pewien czy uniosę na swoich wątłych barkach takiego bohatera.
Spotkanie z Kuśką odbyło się w miejskiej bibliotece. Nic ciekawego. Można było kupić książkę poety, zadać mu pytanie, porozmawiać z nim. Żadnych emocji. Więcej działo się na samej widowni. Po ludziach, którzy ją stanowili, po ich gestach, czapkach, marynarkach, oprawkach okularów pozwalam Zlikiemu wyciągnąć wniosek, że to nie hołota. To bezpośrednio zainteresowani. I tak, starszy, z siwą brodą, często wystawiający czubek języka to dyrektor domu kultury. Chuda, wysuszona, zniszczona, siwa, krzycząca, zwracająca na siebie uwagę to radna należąca zapewne do komisji oświaty i kultury. Postawny, szeroko się śmiejący to wydawca, czyli ktoś ze stowarzyszenia pisarzy, czegoś takiego. Był dziennikarz z porannej gazety, jakiś młody dwudziestoletni w czerwonej bluzie i czarnych bojówkach prawie łysy, prawie, bo z tyłu wystawało mu kilka związanych gumką włosów, na boku zaś tlenione kłaki utkane w warkocz, ale tylko z jednej strony taki imbryk. To student kulturoznawstwa na tutejszym uniwersytecie i student zaoczny tutejsze prywatnej szkoły wyższej wydziału informatycznego. Prowadzi własny portal informacyjny o zacięciu kulturalnym i stąd jego obecność na wieczorze autorskim Damiana Kuśki.
Ludzie ci rozmawiali ze sobą jakby się znali, jakby byli rodziną. Przyszło ich tu około 12, ale gwar taki, jakby trzy grupy przedszkolaków zwaliły się nagle na poetyckim spotkaniu z poetą, którego jeszcze dupa boli po wczorajszym kopniaku. Promieniał ze szczęścia, przyjmując kwiaty od bibliotekarki i bardzo żałował, że dyrektorka biblioteki nagle znalazła się w szpitalu. Tak bardzo chciał jej podziękować publicznie. Reszta załatwiała swoje sprawy. Rozmawiali o dotacjach. I tak młody nauczyciel, który zapewne nie znał nawet nazwiska Kuśki rozmawiał z radną o projekcie, w którym ona sama może być uwzględniona, niech tylko pomoże, zrobimy coś dla dzieciaków, pojadą nad morze, ktoś z nimi zrobi zajęcia korekcyjne, my sami się przy tym najemy, pozwiedzamy i jeszcze podzielimy tym, co wezmę za koordynowanie tego jakże przemiłego i fachowego projektu, bez którego rozwój dzieci byłby niekompletny. Oczywiście młody w czerwonej bluzie nagłośni odpowiednio sprawę, opiszę ją z naciskiem na walory merytoryczne projektu.
W końcu Kuśka zauważył Zlikiego.
- Witam, witam serdecznie mojego wybawiciela. Dziś mój dzień, musimy się bliżej poznać.
Zlikiemu przyszło do głowy, że to może jakiś pedał. Postanowił jednak brnąć w tą paranoję, pogadać z tym Kuśką. Może czegoś się dowie, może znajdzie jakąś robotę, w końcu nikogo tu nie zna. Szkoda, że zawieranie znajomości rozpoczyna od Damiana Kuśki poety, który przed chwilą czytał o motylach, które swym lotem uwieczniają to, co właśnie Kuśka pomyślał stojąc na ganku swej miłości nie wiedząc, w którą stronę iść. Przydałoby się jednak poznać kogoś.
Wyszli na ulicę, od której bił gorąc. Nagrzała się biedaczka przez cały dzień. Doszła też do nich jakaś poetka, poetka plus nauczycielka. Potrząsała głową jak aktorka Krystyna Janda, tak ceniona swego czasu. Cóż teraz, myślał sobie Zliki, ceni ją tylko Wajda, Seweryn i ktoś jeszcze, ale młodzi już nawet nie kojarzą jej nazwiska. Poetka potrząsając głową zarzucała Kuśce wtórność. On zerkał na Zlikiego i mrugał porozumiewawczo okiem, że to niby wariatka.
Usiedli w ogródku piwnym. Zliki zgarbił się, bo miał tylko 10 złotych a to nie jest suma, którą lubią ogródki piwne. Tak się złożyło, że kolejkę wziął dla niego Kuśka. Zliki nie czuł się dobrze w starym mieście miasta. Widział, że nie pasuje tu ze swoimi spodniami wyciągniętymi z piwnicy, schudł, więc znów się mieści w sztruksy z 1998 roku. Odstawał na kilometr ze swoimi wierszami, które czasem bywają nawet rymowane. Z kolei te lepsze poruszają tematy, których nie potrafił „sprzedać”. Odstawał na kilometr z nieumiejętnością sprzedania się.
- Trudno dziś sprzedać cokolwiek – zagadnął Kuśka. – Mówię o tym, bo chyba jest pan zdziwiony tym, że tak niewielu ludzi było na spotkaniu. To norma.
- Moja ciotka uprawia ziemniaki. Też ma kłopoty – odpowiedział Zliki tak, by można było kontynuować temat również z innej strony.

Czy Zliki spotka jeszcze Kuśkę?
Czy Kuśka opublikuje kolejny tomik z wierszami?
Czy dyrektor domu kultury przyjdzie na spotkanie z Kuśką?
Czy dom kultury wytrzyma kolejnego dyrektora?
Czy Zliki napisze swój wiersz?
Czy kultura przetrzyma Polskę?
Czy Polska jeszcze jest?
Czy Zliki założy swój blog?

Wszystkiego dowiecie się w kolejnym odcinku.





[1] To słowo jest konieczne w tym miejscu. Przepraszam wszystkie jednostki oświatowe i kulturalne.
[2] Kolejne brutalne słowo, ale jakże konieczne.



To jest moje. Nie podpisywać się pod tym!

niedziela, 24 lipca 2011

Zliki Pit nie może pisać cz. 3, czyli kolejny dzień poety bez etatu.


Zliki zaczyna dzień jak prawie każdy człowiek od samego rana. Tym razem nie było inaczej, czyli tradycyjnie nic ważnego w życiu Zlikiego się nie wydarzyło. Wstał lekko przygarbiony od ciężaru poprzedniego dnia i wszedł do łazienki. Zatrzymał się przy ręcznikach. „Nigdy nie napisałem nic o ręczniku” – pomyślał. „Pisałem o zapalniczce, o spinaczach znalezionych w portfelu babci, o włosach łonowych, o orzeszkach ziemnych, o Milesie Daviesie, jego ustach wpompowujących powietrze do instrumentu, o liczbie dziewięć, o metce od stanika byłej żony, ale o ręczniku nigdy.” Podszedł do zlewu patrząc w jego dno. Zawiesił się, co zdarza się każdemu. W zlewie mała mucha wyraźnie została w zlewie tym uwięziona, ona właśnie. Z powodu skrzydeł, które nie działały poprawnie? Zliki pomyślał, że ten zlew to miasto, w którym się znajduje teraz. On zaś jest taką muchą z podciętymi skrzydłami. „Hm, jak ktoś ma zjebane skrzydła, to mu ich żaden zlew nie naprawi” – pomyślał.
W końcu, jak to każdy zwykły człowiek czynić zwykł, spojrzał w lustro. „Fak! Fak!” - Krzyknął. Też krzyknąłbym podobnie, gdyby mnie to spotkało, też serce przyspieszyłoby, przestałbym czuć nogi. Zliki zabujał ją się tak silnie, że gdyby ktoś był obok niego jak obłok stał niewidoczny, chciałby mu pomóc, przytrzymać, same ręce ruszyłyby, instynktownie, jak strażakowi na dźwięk syreny. Takiemu doświadczonemu strażakowi, który ma już duże dzieci, żonę, wspomnienia z wojska i dawno temu sprzedał dużego fiata. Zliki złapał równowagę i schował głowę w zlewie. Nic, tylko schował ją, nic innego. Szybko jednak wyprostował się i znów otworzył oczy, wlepił je w lustro. Zamarł. Widział siebie, widział jednak murzyna. Murzyna o swojej twarzy. To znaczy siebie z twarzą murzyna. Jak to powiedzieć …siebie i jego, ale on, to właściwie rysy twarzy Zlikiego, no, chchchoodzi tu, kurwa, o kolor. Kuurwa!!! Powiedziałem to. No to już teraz wiecie … Zliki popłakał się.
Siedział w fotelu i płakał. Nie mógł sobie wybaczyć, że nienawidzi teraz siebie, to znaczy wiadomo, chodzi o kolor, kuurwa, nie dam rady tego opowiadać! Siebie w zasadzie nawet lubił do dziś, ale jakoś od teraz nie może siebie tolerować, być ze sobą w takim stanie, jak? „Yyy, to normalne” - tłumaczył sobie – „że ta zmiana nastąpiła bez mojej wiedzy, dlatego nie lubię takiej formy mnie. Do koloru nic nie mam, nie jestem jakimś tam wieśniakiem, ale nie takiej zmiany oczekiwałem.”
Znów zamarł. „Fak!” Złapał się za krocze, szybko wstał i zdjął majtki. Spojrzał w dół, wielka nadzieja rysująca się na twarzy wyróżniała go wyraźnie wśród tanich obrazków na ścianie i głupich tytułów książek na półce, spoglądał, gapił się, myślał. „Nie, to powinno objąć, ta zmiana, całego mnie, a nie tak tylko kurwa, samą tapetę, same drzwi wejściowe, sam dach, eee!” – Krzyknął. Wpadł na pomysł i pobiegł do komputera. Tu folder taki a taki. O, jest, teraz może. I PLAY. Kwiczenie, gimnastyka cała. Znów patrzy na siebie, na dół. To samo. Teraz widzi jak ona się rozbiera gustownie, to znaczy Zlikiemu się ona i to podoba i … i nic, dalej bez zmiany. Ooo, pomyślał o czymś i zaraz usiadł na dużym biurowym fotelu przed komputerem. „Nadal mi się ona podoba, jak dobrze. Dobrze. Trudno, jak już ktoś, coś miało mnie zmienić, to z wielu różnych odmian, niech będzie kolor. Uuff, dobrze, że ona mi się nadal podoba.”
Nagle zbystrzał. Podbiegł do lustra, tak dalej czarną ma twarz. Zaczął chodzić po domu i zaglądać w kąty, rogi pomieszczeń, ich ścian, nasłuchiwał, może jakiegoś szumu, mówił coś pod nosem. Przygiął się żyrandolowi, przygiął się lampce, półkom z książkami kilkoma. Szumu nie słychać, nic nie widać. „Ale ktoś tu mi zagląda chyba” – powiedział głośno. Powiedział to tak, że usłyszałem jego słowa jak nigdy dotąd. Z taką rozpaczą, z taką bezradnością, że przeszył mnie ból jego samogwałtów. Ból zamkniętych oczu, które w ciemności widzą żonę byłą.
Przestraszyłem się. Zacząłem ostrożniej dotykać klawiatury laptopa, który się kurwa psuje, bo się połaszczyłem na taniznę. A Zliki nadal węszył. Momentami wydawało mi się, że już coś kuma, kojarzy czyli. Zamarłem.
Zawiesiłem się. Ręce, palce w powietrzu. Zliki też stanął. Wisieliśmy. Wisieliśmy w bezruchu.
Odwiesiłem się i Zliki też zaczął chodzić. Ale już spokojnie, taki wyspany, wypoczęty. Wolnym krokiem, już bez podejrzeń wszedł do łazienki, spojrzał w lustro, „ o biały jestem”. Umył się, ubrał i usiadł do komputera. Coś pisał, wpisywał coś na fejsie, wklejał jakieś swoje głupoty, coś z you tube, np. takie coś: http://www.youtube.com/watch?v=l1LCsQkVh1I
Albo: http://www.wiocha.pl/126420,Pocaluj_zabke_w
Zjadł zupkę chińską, potem makaron świderki z jajkiem. Na kolację chleb z masłem i herbata. Kilka papierosów. Dwa piwa. Trzy ostatnie w paczce słone paluszki, kawałek folii odgryzionej z małej torebki z przyprawami vifon.
I tak mu zleciał dzień.

http://www.wiocha.pl/81918,Wszyscy_chcemy_wygladac_jak_on
http://www.wiocha.pl/97869,Watrobka
http://www.wiocha.pl/93464,Kubelkowe_Fotele_w_Astrze

czwartek, 7 lipca 2011

Zliki Pit nie może pisać, cz. 2



Zliki obudził się wyjątkowo wcześnie. Całą noc kręcił się, chodził do łazienki, do lodówki, podchodził do okna. Około 5 rano przysnął i przyśnił mu się wiersz. Wiersz był bardzo długi, zapisany na kartonie. Karton zaplamiony wierszem, duży karton po lodówce. Przebudził się gwałtownie ze strachu przed płomieniami zbliżającymi się do kartonu. Siedział na łóżku i próbował odwzorować w pamięci chociaż jedno słowo pochodzące z wiersza. Jaki to ból wiedzieć, że przyśniło się człowiekowi coś genialnego – tak czuł – i nie móc sobie przypomnieć ani jednego elementu tego genialnego tworu. Żeby chociaż jedno słowo! Ono dałoby mu kierunek, podwaliny, bazę. Drżącymi rękami wybrał numer w swojej Nokii i zadzwonił do przyjaciela, który zajmował się prozą. Pisał opowiadania, opublikował nawet książkę, co prawda własnym sumptem, ale cała rodzina od tej pory odnosiła się do niego z szacunkiem, mimo że nie mógł skończyć żadnej dobrej szkoły wyższej, a co było ambicją świadomych ale nieedukowanych rodziców.
Zliki opowiedział mu swój sen. Jehuda słuchał go z wyższością w stękaniu, mlaskaniu, tym odwiecznym „no wiesz”, „aha”, „niemożliwe”.
- Zliki, chyba za dużo znowu wypiłeś? – zapytał głośno, tak by słyszała go żona, by trafiło do niej, że on Jehuda Poszla Pig nie pije. – Może powinieneś poszukać sobie pracy – dodał, chociaż to nie miało związku ze snem o wierszu na kartonie, ale dodał, by dotarło po raz kolejny do jego żony, że on Jehuda Poszla Pig pracuje w dużej firmie, w której wykorzystuje znajomość języka niemieckiego.
- Dzięki stary za radę – podziękował staremu kumplowi i przerwał połączenie za 30gr w ofercie Tak Tak Hot.
Ubrał się, ugryzł trochę makaronu z zupki chińskiej i wybiegł z mieszkania. Wsiadł do autobusu nie patrząc jaki to numer, wsiadł na oślep i usiadł zaraz po skasowaniu biletu. Za nim głośno rozmawiały dziewczęta opięte w spodnie jak z gumy. Dziewczęta niezwykle atrakcyjne, budzące instynkt, budzące zew. Ach, żeby takie dziewczyny trzy od razu, pomyślał Zliki. Pieprzyć żonkę Jehudy, te dziewczyny to jest szał! A one rozmawiały: „Dziwnie się ubrała tamta”, Dziwny ten profesor”, „dziwne foty ma Marzena”, „dziwne imię Anatol”, „dziwne są języki”, „dziwne zachowanie”, „dziwny jakiś”, dziwna pogoda”
Zliki się dziwnie poczuł. Poprawił się jednak i poczuł, że się wkurwił. Adolf Hitler, pomyślał Zliki, pewnie też pewnego dnia miał już dosyć dziwności. Wszystko wokół wydawało mu się dziwne: dziwny kryzys, dziwne piwo, dziwne Alpy, dziwna ta Bawaria, dziwne ludzie malują obrazy, dziwni Żydzi chodzą po mieście, dziwnie piją herbatę, dziwny twarożek w miseczce na śniadanie, dziwne okopy podczas I wojny światowej, dziwne ograniczenia w zbrojeniach, dziwnie bez wąsów. I postanowił znieść ograniczenia w zbrojeniach, znieść dziwnych Żydów chodzących po mieście, Alpy upiększyć swastyką, upiększyć Bawarię swastyką, oddziwnić piwo, znieść dziwny kryzys, twarożek i inne dziwne rzeczy. Kiedy już ziemia zapłonęła i łzy polały się strumieniami przestało być dziwnie, zrobiło się konkretnie. strasznie.
Panienki nadal dziwiły się dziwnym rzeczom. Zliki myślał tylko o ich ciałach. Wyobrażał sobie pośladki odbijające się od jego brzucha podczas ferowania wyroku do środka czy na plecy. O ich piersiach, które napinały kolorowe koszulki z napisem boys albo girl, albo córeczka tatusia. Wiedział, że dziś już nic nie napisze. Do końca dnia będą go prześladowały demony seksu. Tylko te opięte gumowymi spodniami pośladki studentek mogą zapłodnić jego wysuszony talent poetycki. Może rzeczywiście powinien poszukać pracy? Tam znalazłby jakąś żywą kobietę, żywe pośladki. Zresztą wystarczą cycki i dupcia, pomyślał. No tak, ale te dodatki do kobiety, zawsze są z kobietą. A niechby było i tak. Jak szaleć to szaleć. Do pracy jednak zraził się śmiertelnie pracując kilka lat temu w szkole podstawowej. Musiał wypełniać dziennik, stawiać oceny, wchodzić w konflikty z uczniami, rozmawiać z uczniami, wysłuchiwać ich mądrości. Oni wszystko wiedzą, pomyślał jak kiedyś. Wszystko, nieuki. Jeszcze cyca matki się trzymał a już wiedział, że ortografia mu nie będzie potrzebna, bo są komputery. Czytanie nie jest potrzebne, bo w pracy o to nikt nie pyta, z czytania nie wyrasta fachowiec, powiedział mu kiedyś człowiek lat 12. A Zliki nie potrafił znaleźć argumentów, prawie się z nimi zgadzał, co to znaczy prawie? No, właśnie. Zdawało mu się, że wszystko robi prawie. Na prawie, ale zaledwie prawie. Żyje tylko prawie. Niczego się nie uczy, cofa się w rozwoju. Uczniowie zaczęli czepiać się go jeszcze bardziej, ponieważ Zliki wymyślił sobie, że nie będzie ich dręczył, że będzie w porządku, że odpuści im trochę, nie będą codziennie odrabiać prac domowych, nie będzie codziennie robił sprawdzianów, odpytywań. Jak sobie dziewczyna oglądała twarz w lusterku, nie miał pretensji, niech ma, może na przerwie umówiła się z kimś? Zliki rozumiał ich problemy, wiedział, że miłość w takim wieku niczym nie różni się od dramatów ludzi dorosłych. Mogli się napić podczas lekcji, zjeść delikatny posiłek. Panowała atmosfera wzajemnego zrozumienia. Niedługo jednak. W końcu pojawili się tacy, co zawsze byli prowadzeni na smyczy, traktowani jak psy i myśleli, że tak ma być. Nie pasowało im to, ale inaczej nie chcieli, wychowani do niewolnictwa. I powiedzieli do siebie w myślach, co potem ciałem się stało. „A co to za kurwa jebana, będzie się tu wymądrzała? To mięczak, czwórkę tylko wstawił. To pizda w korach, chuj niemyty. Niech spierdala.
Zliki zwolnił się za porozumieniem stron. Stał teraz na przystanku zwolniony i wolny od szykan. Napis na jego koszulce głosił: Oszczędzaj wodę, pij piwo. Była godzina 7.55. Żadnego pomysłu na wiersz. Nie poznawał części miasta, w której się znajdował. Mieszka w nim od roku. Swoje miasto zdradził, wyjechał, uciekł. Nie potrafił w nim dać sobie rady. Teraz znów nie wie dokąd iść.

piątek, 25 marca 2011

Zliki Pit nie może pisać, cz.1




Tyle ma pieniędzy a równy z niego facet.
J. J. w rozmowie prywatnej
w aucie marki Opel Kadet rocznik 1989



Padał deszcz i zbliżał się wieczór. To dopiero czas. Zliki postanowił napisać wiersz, ponieważ wszyscy znajomi poeci już zamieścili na facebooku swoje teksty a on, sami się przekonajcie, od dwóch tygodni nie napisał nic. Stał przed oknem i stąd wiedział, że pada deszcz i zbliża się wieczór. Złapał się za głowę i pomyślał: jaki mam głupi łeb. Po czym znów patrzył tępo w nawilżone deszczem ulice.
Postanowił wyjść z domu, odświeżyć łeb, namoczyć się deszczem, spotkać kogoś, porozmawiać z kimś, słowem, poszukać natchnienia, inspiracji. Zliki wierzył, że wiersze nie wydostają się z serca. One podchodzą do człowieka z ulicy, z kawiarni, koncertu, rozmowy przekupek na targu. Powiedział kiedyś podczas jednego ze spotkań autorskich ze sobą w roli głównej, że wiersze to ptaki, które szukają swego gniazda. Jeśli poeta ma szczęście, to znajdzie się w miejscu, w którym znalazł się i taki ptak. Wówczas istnieje duże prawdopodobieństwo, że ptak ten w tym właśnie poecie uwije sobie gniazdo. Wiadomo: brawa, wzruszenie, serce sali bije szybciej, drżą szyby w oknach. Tyłeczek prowadzącej usuwa się z krzesła.
Wyszedł z domu. Poszedł w kierunku wielkiego centrum handlowego. Lubił tam usiąść w jednej z małych jadłodajni. Jadł kebab, naleśnika, coś chińskiego na talerzu albo w pudełku i patrzył na ludzi. Przeżuwając czekał na swojego ptaka.
Tym razem było podobnie. Siedział przed talerzem, na którym kolorowe danie prężyło się jak modelka na wybiegu, całym sobą, wszystkimi elementami zachęcało do jedzenia. Przez chwilę wydawało mu się, że surówka lewitując podchodzi do niego. Szukał między nią a sobą nici, którą mógłby pociągnąć ku sobie. Może to ona właśnie jest moim ptakiem, który pręży się, stroi w piórka, kłapię pięknie dziobem, o ile można kłapać pięknie, o ile ptak może kłapać i wsiąknie we mnie, zatrzyma się przy sercu. Pożarł ją. I nic.
Siłował się właśnie z twardym kawałkiem kababa, kiedy przysiadł się blondyn. A może rudy był? Krótkie włosy nie pozwalały obiektywnie i z całą pewnością ocenić koloru włosów. Co, nie ważne? Dla Zlikiego ważne. Uważał, że rudzi są fałszywi, co wyraził kiedyś podczas jednego ze spotkań autorskich ze sobą w roli głównej. Siedział tam pewien poeta i krytyk literacki, który współpracował z pismem Klawiatura, Pozamiatać, publikował w Kulturze słońca, Archiwum talentów, Spazmie żaby i Palpitacjach. Opublikował już trzy tomiki wierszy: „Długo, długo przed siebie”, „Z głową w piachu” i „Rymy i nie rymy dla pań i panów w wieku przejściowym”. Te tajemniczo brzmiące tytuły oddawały trafnie charakter jego twórczości. A że był rudy to obsmarował Zikiego na łamach Klawiatury w akcie zemsty, jako że był również krytykiem literackim i poetą.
Blondyn, umówmy się, że blondyn, czekał na swoje jedzenie. Zapytał Zlikiego czy ten lubi tu przebywać. Na co Zliki odpowiedział, że tak, szczególnie kebab mu smakuje.
- A czy wie pan, że nawet w najlepszej restauracji można się zatruć?
- Wiem – odpowiedział Zliki i jadł dalej. Tymczasem blondynowi przyniesiono jego porcję, którą ze smakiem zaczął jeść.
- Na szczęście teraz można się ubezpieczyć od wszystkiego – powiedział blondyn niby obojętnie z pełnymi kebabu ustami.
Hm, kebabu czy kebaba? Zamyślił się Zliki. Chyba dobrze myśli łysy blondyn, jak schab-schabu tak kebab-kebabu.
- Tak, teraz można się ubezpieczyć od wszystkiego – potwierdził.
- A czym pan się zajmuje?
- Piszę wiersze – bez zająknięcia odparł Zliki, jako że nie miał ochoty z nikim gadać przy jedzeniu. Wiedział, że taka odpowiedź na to pytanie zdyskwalifikuje go w oczach człowieka wyglądającego jak sukces na dwóch nogach.
- To świetnie! – krzyknął prawie człowiek-sukces. Zlikiemu kęs stanął w gardle.
- Jak to świetnie?
- Człowieku, ja nigdy nie poznałem poety! Czy wydałeś jakąś książkę?
- Tak, trzysta egzemplarzy.
- Jaka pracowitość! Musisz być bogaty. Jak to się stało, że cię nie kojarzę.
- Trzysta egzemplarzy jednego tytułu – dopełnił odpowiedź, ponuro patrząc na blondyna.
- Hm, pewnie myślisz o pieniądzach. Nie, to nie może tak być. Pieniądze nie są najważniejsze. Szczególnie w przypadku poezji.
Zlikiemu zachciało się rzygać z nerwów. Opuściły go siły, wiedział, że dziś już nic nie napisze. Po co w ogóle tu przychodził, dlaczego zaczyna rozmawiać z kimkolwiek, skąd u niego ta naiwność, wiara, chuj wie, co jeszcze???
- Jak to nie chodzi o pieniądze? A tobie o co chodzi w życiu?
- Nie denerwuj się. Co do mnie, sam nie wiem o co mi chodzi – i przestał żuć. Wyraźnie się zmartwił. – Ja sprzedaję ubezpieczania. Może chodzi mi o to, by ich sprzedać jak najwięcej?
Zliki obserwował go uważnie. Nie ufał temu nagłemu zmartwieniu. O nie – myślał – jak mi kurwa bogaty facet mówi, że w życiu nie chodzi o pieniądze, to zaczynam się robić nerwowy.
- Wiesz co, sprzedawco ubezpieczeń? Z daleka widać, że dobrze ci idzie. Jak mi kurwa bogaty facet mówi, że w życiu nie chodzi o pieniądze, to zaczynam się robić nerwowy. Dlaczego pieprzysz takie farmazony?
- Chciałem ci sprzedać ubezpieczenie.
- Od czego niby miałbym się ubezpieczać? – to doprowadziło Zlikiego prawie do furii. Wstał. I stał nad niedokończonym żarciem, które kosztowało go 11,90 i było najtańszym zestawem w tym miejscu. Nigdy nie narzekał na to, że niestety zbyt często zdarzały się niedopieczone kawałki a surówka składała się tylko z kapusty i marchwi, która nazbyt często śmierdziała benzyną albo piwnicą, stęchłą piwnicą i tak na zmianę – piwnica albo benzyna, benzyna albo piwnica.
- Od braku natchnienia – wydusił z siebie blondyn w strachu przed narastającą frustracją Zlikiego. Ten wybałuszył oczy. To chyba jakiś żart? To chichot z mojej sytuacji.
- To chyba jakiś żart, to chichot z mojej sytuacji – wrzasnął Zliki i rzucił w blondyna zestawem za 11 kurwa 90, który był tu najtańszym zestawem. Ochroniarze zbliżający się do ich stolika, trochę niepewnie, ponieważ we dwóch ważyli mniej więcej tyle, ile ważył blondyn i stanowili przykład zatrudnienia z urzędu pracy na okres próbny 3 miesięcy, Franek były szewc z trzydziestoletnim stażem i Andrzej – dwudziestojednoletni ojciec dwójki dzieci z ukończonym w wieku 18 lat gimnazjum, z wrodzoną wadą serca i anemią spowodowaną nadmiernym ostatnio wciąganiem amfy a wszystko przez nocne dyżury i płaczące dzieci. Zatem poruszali się ospale.
- Jak ci nie wstyd, wiesz jakie ja mam kłopoty?
- Uciekajmy stąd, bo oni w końcu tutaj dotrą. Mam dla ciebie radę – i wstał blondyn.
Udali się do wyjścia nie zwracając uwagi na idących ku nim ochroniarzom, którzy na rozwidleniu skierowali się na wschód, pozwalając odpłynąć naszym na północ.
Już przy wózkach Zliki Pit postanowił, że albo ukarze wysokiego blondyna kopniakiem w brzuch i poprawką w łeb albo ten rzeczywiście da mu dobrą radę.
- Okej, okej. Uwierz mi, że teraz można ubezpieczyć się od wszystkiego. Płacisz tylko odpowiednią sumę i znajdzie się firma ubezpieczeniowa, która pokryje twoje straty. W twoim przypadku wystarczy, że udowodnisz ile zarabiasz na wierszu. Wpłacasz wtedy sumę do ubezpieczyciela, który wynagrodzi ci brak weny. Wiesz, w twoim przypadku brak weny, to jak złamanie nogi u biegacza. Jestem pewny, że gdzieś znajdziesz ubezpieczyciela.
- Jak to gdzieś? A ty?
- Ja zajmuje się nieruchomościami. Mogę ci ubezpieczyć garaż. Masz może garaż?
Zliki oparł się o wózki i zaczął się jąkać: wyp, wyp, wyp. Opluł się, nogi odmówiły posłuszeństwa.
Wieczór przechodził już w późny wieczór. Ludzie w swoich domach domykali drzwi, pijaki schodzili się do swoich bram, sypialni i myśleli, co będzie o szóstej rano, kto jutro dostaje zasiłek pielęgnacyjny. Poeci zdążyli już przeczytać dziecku bajkę, otrzymać od żony herbatę albo szklankę (sic!) piwa i kończyli właśnie wiersz o piciu wódki, myśląc jednocześnie o jutrzejszym zebraniu. I tylko Bóg zakładając piżamę martwił się o Zlikiego. Nie mogę o nim zapomnieć – pomyślał, wkładając koreczki do uszu.